دنیا چو حباب است ولکن چه حباب                 نه بر سر آب بلکه بر روی سراب

آن هم چه سرابی که ببینند به خواب       آن خواب چه خواب؟ خواب بد مست خراب

ماهی همیشه تشنه ام

در زلال لطف بیکران تو .

می برد مرا به هر کجا که میل اوست

موج دیدگان مهربان تو

ماهی همیشه تشنه ام

ای زلال تابناک !

یک نفس اگر مرا به حال خود رها کنی

ماهی تو جان سپرده روی خاک !

********************

در زندگی بارون نباش که فکر کنن با منت داری خودتو به شیشه میکوبی ، ابر باش که منتظرت باشن که بباری!

 **************************

 من يه ماهی كوچولو هستم كه تو قلب شيشه ای تو زندگی می كنم. ميدونی اگه یه روزی دلت بشكنه من

مي ميرم .

زيبا،

چشم تو شعر

چشم تو شاعر است

من دزد شعرهاي چشم تو هستم....

گر چه با يادش، همه شب، تا سحرگاهان نيلي فام ،
بيدارم؛
گاهگاهي نيز ،
وقتي چشم بر هم مي گذارم ،
خوابهاي روشني دارم ،
عين هشياري!
آنچنان روشن كه من در خواب ،
دم به دم با خويش مي گويم كه:
بيداري ست، بيداري ست، بيداري!

فقط عشق می ماند و دیگر هیچ!

تا بال به بال عشق بستي

تا هست جهان هميشه هستي

شيشه ي دل را شکستن احتياجش سنگ نيست اين دل با نگاهي سرد پرپر مي شود .

يك آسمان پرنده رها روي شاخه‌ها،
در باغ بامداد.
يك آسمان پرنده،
سرگرم شستشو
در چشمه‌سار باد!
يك آسمان پرنده،
در بستر چمن
آزاد، مست، شاد...
از پشت ميله‌ها،
بغضي به هاي هاي شكستم،
قفس مباد!

لحظه های تنهایی ات را بسوزان ، وقتی سهمت از پرواز در پیله ماندن است.

به دیدارم بیا هر شب دلم تنگ است ....
"ثالث"

غروب شد خورشید رفت .

آفتابگردان به دنبال خورشید می گشت

ناگهان ستاره ای چشمک زد

آفتابگردان سرش را پایین انداخت

آری..........

گل ها هیچ گاه خیانت نمی کنند.

صدا کن مرا
صدای تو خوب است
صدای تو سبزینه آن گیاه عجیبی است
که در انتهای صمیمیت حزن می روید...

يک بار براي ديدن دريا قدم به ساحل گذاشتي... اما امواج دريا هزاران بار براي بوسيدن قدمگاهت تا روي ساحل پيش آمدند.

حرفهاي ما هنوز ناتمام

تا نگاه مي كني وقت رفتن است

باز هم همان حكايت هميشگي؛

پيش از آنكه با خبر شوي

لحظه‌ي عزيمت تو ناگزير مي‌شود.

آه

اي دريغ و حسرت هميشگي؛

ناگهان چه زود دير مي‌شود.

ساقی بده پیمانه ای ، زان می که بی خویشم کند
وز حـــسن شور انگیز تو ، عاشــق تر از پـیـشم کند
زان مـــی که در شبهای غــم ، بارد فروغ صبـــحدم
غافل کند از بــیــش و کم ، فارغ ز تــشــویشم کند
نور سحرگـاهی دهد ، فیضی که می خواهی دهد
با مسکنــت شاهی دهد ، سلطان درویــشــم کند
ســــوزد مــرا ســـــازد مــرا ، در آتــش انــدازد مــرا
وز من رهـــا سـازد مرا ، بـیـــگانه از خویــشــم کنـد
بستاند ای سرو سهی ، سودای هستی از "رهی "
یــغــمـا کــند اندیشــه را ، دور از بــد اندیشــم کند
رهی معیری

گفتمش:دل ميخري؟! پرسيد چند ؟!

                                        گفتمش: دل مال تو ،تنها بخند

           خنده کرد و دل ز دستانم ربود

                                         تا به خود باز آمدم او رفته بود

            دل ز دستش روي خاک افتاده بود

                                     جاي پايش روي دل جا مانده بود

بر جگر داغي ز عشق لاله رويي يافتم
در سراي دل بهشت ارزويي يافتم

عمري از سنگ حوادث سوده گشتم چون غبار
تا به امداد نسيمي ، ره به کويي يافتم

خاطر از ائينه ً صبح است روشن تر مرا
اين صفا از صحبت پاکيزه رويي يافتم

گرمي شمع شب افروز آفت پروانه شد
سوخت جانم تا حريف گرم خويي يافتم

هاي هاي گريه در پاي تو ام آمد به ياد
هر کجا شاخه گلي بر طرف جويي يافتم

تلخ کامي بين که در ميخانه ً دل دادگي
بود پر خون جگر ، هر جا سبويي يافتم

چون صبا در زير زلفش هر کجا کردم گذار
يک جهان دل بسته بر هر تار مويي يافتم

ننگ رسوايي رهي نامم بلند آوازه کرد
خاک راهه عشق گفتم ، آبرويي يافتم

رهی معیری

هان ای عقاب عشق
از اوج قله های مه آلود دوردست
پرواز کن به روح غم انگیز عمر من
آنجا ببر مرا که شرابم نمی برد
آن بی ستاره ای که
عقابم نمی برد...

لسان غیب حافظ شیرازی:

شکر  خدا  که  از مدد بخت کارساز

بر حسب آرزوست همه کار و بار دوست

سیر سپهر و دور قمر را چه اختیار

در  گردشند  بر  حسب  اختیار دوست

عشق را وقف هوس ها ساختند،
گاه ِ سختي دوستي نشناختند.

گوشه‌ي جاده نشسته بودم.

- هاي فلاني دو سه خطي بخوان!

مرد ديوانه مرا گرفته بود... خواندم:

روزهايم همه تار

ني‌لبك خشكيده به دست...

سنگي كه پراند از گوشه‌ي پيشانيم گذشت و ردي ماندگار به جا گذاشت.

از آن روز سال‌ها مي‌گذرد، اما هنوز جاي آن سنگ درد مي‌كند.

او چند روز پيش مرد. هيچ كس سر مزارش نرفت. شاخ گلي روي مزار خاكيش گذاشتم و آرام زمزمه كردم:

گل‌ها مي‌رويند

خنده كن اي مرد خدا

روزها از پي هم مي‌خوانند

راز خواهش تو را

روزها همه مي‌خوانند

راز تكفير تو را!

استاد سخن سعدی:

مشتاقی و صبوری از حد گذشت یارا

گر تو شکیب داری ، طاقت نماند ما را

باری به چشم احسان در حال ما نظر کن

کز خوان پادشاهان راحت بود گدا را 

لسان غیب حافظ شیرازی:

شکر  خدا  که  از مدد بخت کارساز

بر حسب آرزوست همه کارو بار دوست

سیر سپهر و دور قمر را چه اختیار

در  گردشند  بر  حسب  اختیار دوست

 
پدر روزنامه م‍ي خواند، اما پسر كوچكش مدام مزاحمش مي شد. حوصله پدر سر رفت و صفحه اي از روزنامه را - كه نقشه ي جهان را نمايش مي داد - جدا و قطعه قطعه كرد وبه پسرس داد و گفت:
" بيا كاري برا يت دارم. يك نقشه ي دنيا به تو مي دهم، ببينم مي تواني آن را دقيقا همانطور كه هست بچيني ؟ "
و دوباره به سراغ روزنامه اش رفت ، مي دانست پسرس تمام روز گرفتار اين كار است. اما يك ربع بعد ، پسرش با نقشه كامل برگشت.
پدر گفت:" مادرت به تو جغرافي ياد داده است؟ "
پسرجواب داد: " جغرا في ديگر چيست؟!؟ اتفاقأ پشت همين صفحه ، تصويري از يك آدم بود. وقتي توانستم آن آدم رابسازم، دنيا را هم دوباره ساختم! "