کاش تو هم حال مرا داشتی...

کجا میری فلونی  ترسم بری و بمونی.

به یاد زنده یاد مهستی

بی قرار توأم و در دل تنگم گله هاست
آه، بی تاب شدن عادت کم حوصله هاست
مثل عکس رخ ماهت که افتاده در آب
در دلم هستی و بین من و تو  فاصله هاست

********************

در زندگی بارون نباش که فکر کنن با منت داری خودتو به شیشه میکوبی ، ابر باش که منتظرت باشن که بباری!

 **************************

گر عصا نیست به دستم ز توانایی نیست                     آنقدر زور ندارم که عصا بردارم

برگ از درخت خسته میشه ... پاییز بهونست

پ.ن:

می‌شود کمی کنار برويد؟

کفشدوزکی

دارد اینجا

قدم می‌زند

در کوچه‌های پاییز

با آرزوي قبولي طاعات و عبادات

«اَللهُمَ اَهلَ الکِبرياءِ وَ العَظَمَهِ وَ اَهلَ الجُودِ وَ الجَبَروُتِ وَ اَهلَ العَفوِ وَ الرَحمَهِ وَ اَهلَ التَقوي وَ المَغفِرَهِ اَسئَلُکَ بِحَقِ هذا اليومِ الَذي جَعَلتَهُ لِلمُسلِمينَ عيداً وَ لِمُحَمَدٍ صَلَي اللهُ عَلَيهِ وَ آلِه ذُخراً وَ شَرَفاً وَ کَرامَهً وَ مَزِيداً اَن تُصَلي عَلي مُحَمَدٍ وَ اَن تُدخَلَني في کُلِ خَيرٍ اَدخَلتَ فيهِ مُحَمَداً وَ آلَ مُحَمَدٍ وَ اَن تُخرِجَني مِن کُلِ سُوءٍ اَخرَجتَ مِنهُ مُحَمَداً وَ آلَ مُحَمَدٍ صَلَواتُکَ عَلَيهِ وَ عَلَيهِم اَللهُمَ اِني اَسئَلُکَ خَيرَ ما سَئَلَکَ مِنهُ عِبادُکَ الصالِحُونَ وَ اَعُوذُ بِِکَ مِمَا استَعاذ َ مِنهُ عِبادُکَ المُخلَصُونَ »

عيد سعيد فطر بر شما مبارک باد

برای من نوشتی...

ریشه لغت عبادت:

در زبان عربی وقتی که چیزی رام،نرم، مطیع بشود، بطوریکه هیچگونه عصیان و تعدی و مقاومتی نداشته باشد؛ این حالت را تعبد می گویند.

   در قدیم راهها و جاده ها این طور نبود که مانند امروز بوسیله ماشینهای راهسازی اول راه را بسازند، بعد روی آن راه بروند، بلکه راهها با رفتن ساخته میشد و لذا در روزهای اول بطوری بود که سنگ و خارها مانع رفت و آمد بودند؛ ولی در اثر عبور و مرور؛ کم کم سنگریزه ها خرد و نرم می شدند و مقاومتی در مقابل عابرین نداشتند، پای انسانها و حیوانها را آزار نمی دادند بلکه رام و آرام بودند، در حالیکه راهی که بیراهه بود؛ سنگها زیر پا ناآرام و عاصی بودند. این طریق، یعنی راهی که نرم و رام شده بود؛ می گفتند: طریق معبد.

   انسان عبد و معبد؛ یعنی: کسی که رام و تسلیم و مطیع است و هیچ گونه عصیانی ندارد. این گونه بودن یعنی رام و مطیع بودن.

پ.ن: کاش ما هم عبد و بنده^ء واقعی خدا باشیم.

                              یاعلی

آسمان، پاره تن و دردانه خویش بازپس گرفت و زمین به کوچ این تنهاترین تمامت هستی، یتیم یتیم شد.وقتی که مشتاقانه سرود " فزت و رب الکعبه "

آن " کجای موعود " را می دید و این " ناکجای موجود " را می رهید و پاک جان افلاکی اش قفس تنگ خاکدان را برنمی تابید و عاقبت هم هیچ چاه زمینی نماند که از آه آسمانی مرتضی^ع پر نشود.

     تسلیت باد به همه هستان و هستی

هجرت تمامی مردی و مروت و مهر از سیاره ما