یارب، به خدایی خداییت                         وانگه به کمال پادشاهیت

که از عشق به غایتی رسانم                   کو ماند،اگر چه من نمانم

از چشمه عشق ده مرا نور                      وین سرمه مکن ز چشم من دور

گرچه ز شراب عشق مستم                   عاشق تر از این کنم که هستم

گویند که خو ز عشق واکن                      لیلی طلبی ز دل رها کن

یارب،تو مرا به روی لیلی                         هر لحظه بده زیاده میلی

از عمر من آنچه هست بر جای                بستان و به عمر لیلی افزای

پ.ن: عاشق این شعرم و همیشه اونو واسه خودم دکلمه می کنم.

زيبا،

چشم تو شعر

چشم تو شاعر است

من دزد شعرهاي چشم تو هستم....

چنان دل کندم از دنیا که شکلم شکل تنهاییست               ببین مرگ مرا در خویش که مرگ من تماشاییست

يه چيز ميگم ان شاء الله دل خور نشين/ قربون آن دلهاي تك سرنشين

ناصر زروئي نصر آباد

مرد غيرت ندهد آبروي فقر به باد            روزه نيت كند آن روز كه نانش نرسد

مي دهند افيون به مرد زخم مند                چونكه پيكان از تنش بيرون كنند

پس به هر ميلي تو دل خواهي سپرد          از تو چيزي در نهان خواهند برد

مولانا

در دنيا جاي كافي براي همه هست پس بجاي اينكه جاي كسي را بگيري سعي كن جاي خودت را پيدا كني.

در دنیا فقط از یک چیز باید ترسید و آن خود ترس است.

گر چه با يادش، همه شب، تا سحرگاهان نيلي فام ،
بيدارم؛
گاهگاهي نيز ،
وقتي چشم بر هم مي گذارم ،
خوابهاي روشني دارم ،
عين هشياري!
آنچنان روشن كه من در خواب ،
دم به دم با خويش مي گويم كه:
بيداري ست، بيداري ست، بيداري!

فقط عشق می ماند و دیگر هیچ!

به قول مهدی

1+12

حافظ:

در خرابات مغان  نور خدا  می بینم

این عجب بین که چه نوری، ز کجا می بینم

جلوه بر من مفروش ای ملک الحاج که تو

خانه می بینی و من خانه خدا می بینم

تا بال به بال عشق بستي

تا هست جهان هميشه هستي

امروز11

شيشه ي دل را شکستن احتياجش سنگ نيست اين دل با نگاهي سرد پرپر مي شود .

باید از نو شروع کنم.

میشه بهتر از اینا بود. خیلی بهتر از این.

عصر با امراله صابری- بازیگر سینما و تلویزیون- در مورد حسین پناهی صحبت می کردیم، خیلی ازش تعریف می کرد. می گفت از این جور آدما که همه فن حریفن، کم داریم. ناراحت بود از اینکه توجهی بهشون نمیشه. از اینکه حمایت نمیشن.

شب جمعه س، خدا رحمتش کنه حسین پناهی رو. یاد یکی از جمله هاش میفتم که می گفت: "به بهشت نمی روم اگر مادرم آنجا نباشه."

پ.ن: متأسفانه هنوزم شعراش رو کامل نخوندم.

پ.ن2: برای همه^ء بیمارا دعا کنیم...

تو یه اتوبوس بلیطی نشستم. یه کتاب کوچولو برداشتم که بخونم. در مورد جلال آل احمد، از مجموعه ؛یک نفر نوشته حبیبه جعفریان. نثر خوبی داشت که منو برد تو حس. وقتی به ایستگاهی که همیشه پیاده میشدم، رسیدم، کتاب نصف شده بود و مطالب نیمه کاره. برای اینکه تمومش کنم تا آخر مسیر نشستم که خوندن کتابو از دست ندم و بتونم تمومش کنم. آخرشم نیمه کاره مونده بود.

پ.ن: از نوشته های کتاب، به قول جلال: از بیماری دکتر شدن، شفا یافتم.

يك آسمان پرنده رها روي شاخه‌ها،
در باغ بامداد.
يك آسمان پرنده،
سرگرم شستشو
در چشمه‌سار باد!
يك آسمان پرنده،
در بستر چمن
آزاد، مست، شاد...
از پشت ميله‌ها،
بغضي به هاي هاي شكستم،
قفس مباد!

لحظه های تنهایی ات را بسوزان ، وقتی سهمت از پرواز در پیله ماندن است.

به دیدارم بیا هر شب دلم تنگ است ....
"ثالث"